17-04-2026 𝐇𝐞𝐱𝐞𝐧𝐬𝐭𝐢𝐞𝐠 𝟏𝟎𝟎𝐤𝐦, een wandelpad door de Harz staat al een half jaar in de agenda. Maar de laatste 3 maanden gaat het lopen ronduit prut, een ontstoken pubus/lies is het vonnis van de fysio. Voordeel is dat na het lopen, de pijn wel snel wegtrekt, dus loop ik wel frequent maar niet ver. Maar een 100km lopen met een maximale training van 20km, hoop ik wel dat mijn lichaam iets van muscle memory heeft.

Met deze overpeinzingen rijden Nico en ik donderdag in 5 uur naar het midden van Duitsland, het is mogelijk om twee nachten in een sporthal te slapen, maar luxepaardje als ik ben, heb ik Nico voorgesteld om een appartement te nemen, gelukkig ziet Nico het nut van deze investering ook in, en hoef ik niet op een matje in een luidruchtige sporthal te slapen. Donderdagavond eten we nog een hapje in een lokale sportsbar waar we ook ons startnummer ophalen, en we cruisen even door Thale, onze uitvalsbasis.

𝐃𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭, 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭𝐢𝐠 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧

Vrijdag begint de dag, als een soort dropping. We rijden anderhalf uur in een touringcar en zijn dan bij de start, vanaf daar mogen we teruglopen. Ik heb mij voorgenomen om rustig te beginnen, zodat de pubus en achillespezen langzaam kunnen opwarmen, met 2000 hoogtemeters ben ik extra voorzichtig. Bij het pakken van mijn spullen kwam ik ook mijn tube voltarengel weer tegen, ik heb mij al voorgenomen om niet te lullig met pijnmedicatie te zijn, want het moet wel leuk blijven. Dus voor de start heb ik de pubus en omstreken al goed ingesmeerd met zalf. Na de start gaat het gelijk omhoog en veruit de meerderheid van de ongeveer 150 deelnemers begint met wandelen. Na een halve kilometer gaat het asfalt over in een gravelpad en zo zijn we onderweg. Nico loopt gelijk een stuk voor mij, maar ik heb mij ingesteld op dat dit waarschijnlijk een dagje met voornamelijk mijzelf zal worden. De eerste kilometer gaat in ruim 10 minuten, en na ongeveer anderhalf uur zit de eerste 10km er op. Ik ga even zitten en eet een broodje, vanaf nu is het 20 kilometer relatief vlak. Ik verhoog mijn tempo wat, en ben helemaal in mijn element. De zon schijnt en de omgeving is prachtig.

𝐃𝐞 𝐤𝐥𝐢𝐦 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐁𝐫𝐨𝐜𝐤𝐞𝐧

Na 30 kilometer volgt de tweede en tevens ook al laatste lange stijging. Tot ongeveer 42 km gaat het glooiend omhoog, maar het parcours is goed te doen, maar weinig stukken zijn echt technisch. De klim eindigt bovenop ‘de Brocken’, met 1141 meter de hoogste berg van noord Duitsland, waar zelfs nog kleine restjes sneeuw liggen. Bij de Brocken zit een heen en weertje van ongeveer 3 kilometer, het is leuk om wat andere deelnemers tegen te komen, niet ver van de top kom ik Nico ook tegen, hij rijgt de laatste tijd de ene loop aan de andere, en ook deze komt hij goed door.

𝐃𝐞 𝐚𝐟𝐝𝐚𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐤𝐢𝐥𝐨𝐦𝐞𝐭𝐞𝐫𝐬

Daarna volgt een lang lang stuk niet al te technisch dalen, heerlijk. De benen voelen nog verbazingwekkend goed, en het regelmatig bijsmeren van de pubus verdooft de boel goed, verder orale pijnstillers zijn niet nodig. En zoals het gaat met langere afstanden, na een tijdje gaat alles wel een beetje pijn doen, dus een specifieke pijn valt minder op op ongeveer 70km haal ik Nico bij en we lopen een tijdje samen. Bij de verzogingspost op 75km treffen we Richard een andere Nederlander. Met zijn drieën beginnen we aan de laatste etappe, we lopen niet de hele tijd bij elkaar maar ook niet ver van elkaar. Het is fijn om ook nog wat sociaal te kunnen doen, en het helpt om nu het zwaarder wordt de kilometers door te komen. We hebben nog een stuk van enkele kilometers single track dat constant daalt en stijgt, met allemaal losliggende stenen, op een heuvelrand dus vooral koppie erbij houden. Maar het is nog net licht en droog, dus komen ook dit gedeelte goed door.

𝐃𝐞 𝐟𝐢𝐧𝐢𝐬𝐡: 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠 𝐢𝐧 𝐓𝐡𝐚𝐥𝐞

Dan komen we weer aan in Thale, nu is het nog ongeveer 7km naar de finish. We zetten de hoofdlamp op, en doorkruisen het dorp. Buiten het dorp is het weer pikkedonker, en het zal waarschijnlijk nog steeds prachtig zijn maar het zicht is niet meer dan wat onze hoofdlamp te bieden heeft, die vooral vlak voor ons naar beneden schijnt zodat we niet struikelen over boomstronken of andere oneffenheden in het trailparcours.

En na nog geen 13 uur zien we weer lichtjes, de rode loper ligt voor ons klaar, en zo zijn we weer terug in de sporthal. Wat een schitterende route en fijne dag, en blij dat de loop beter is gegaan dan verwacht. Nu voornamelijk goed herstellen voor de loop volgende week in Schotland